http://beta.zwierciadlo.pl/spolecznosc/blogi/blog?blogid=33

.

.

Dziś rusza portal Zwierciadła, gdzie będę prowadziła bloga pod hasłem “PISANE NA LUSTRZE”. Czekam z ciekawością tej chwili.

Tymczasem pozdrawiam serdecznie i proszę o jeszcze trochę cierpliwości, uruchomienie portalu to duże przedsięwzięcie…

***

12.30

COŚ JUŻ WIADOMO. PONIŻSZY LINK UMOŻLIWIA WEJŚCIE NA STRONĘ Z MOIM BLOGIEM W PORTALU “ZWIERCIADŁA”:

.

.

.

http://beta.zwierciadlo.pl/spolecznosc/blogi/blog?blogid=33

.

.

.

Oczywiście, można wejść po schodach, czyli ze strony głównej w  – blogi.

(Dostępne są także felietony “Przeglądarki”. Całe archiwum.)

Internetowe wydanie “Zwierciadła” jest  ZIELONE, co mnie cieszy bardzo, bo to mój kolor ulubiony.

Karteczka zatknięta w drzwi… Jeszcze nie tak dawno, a przecież w innej epoce, w czasach bez mejli, bez telefonów komórkowych, gdy i stacjonarne były rzadkością, często przychodziło się do znajomych bez wcześniejszego umawiania się. Ot, spontanicznie, skręcało się na przykład ze spaceru, licząc na to, że uda się zastać i spotkać. A jeśli drzwi były zamknięte, to się na karteczce z notesu wyrwanej pisało: byliśmy, ale nie zastaliśmy, buziaki!  Dziś “drzwiowa” korespondencja nie istnieje, nie jest już potrzebna.  I choć to było tak niedawno, zapomnieliśmy już o karteczkach zatkniętych w drzwi…

Małym, gorącym, zakochanym wierszykiem.

Jestem mile zaskoczona, że tak często podoba się on czytelnikom (Marcinowi Wolskiemu w radiowej Trójce – gdzie go usłyszała Anka – także). Co do tomiku, w którym jest zamieszczony: poezja się w przydrożnych księgarniach słabo sprzedaje ponoć, i dlatego księgarze nie sprowadzają tomików inaczej, niż na zamówienie. W Empikach można zamówić “Wiersze z cieniem” albo przez Internet, z któregokolwiek internetowego sklepu książkowego.

Tęsknota

Tęsknota to jest słowo na „ż”:

żarzy się, żagwi, żegna, żałuje, żebrze.

Tęsknota to jest słowo na „b”:

boli, blisko, bardzo, beznadziejnie, bez końca.

Tęsknota to jest słowo na „t”:

Ty

.

.

.

Pogoda była piękna, wczesnojesienna. Słońce oświetlało czułe miejsca na ziemi, czyli mój dawny dom, moją piaskownicę, klopfsztangę na której robiłam fikołki, i śmietnik, pod którym my dzieci, higieny nieświadome, zrywaliśmy zakurzony tasznik, by pożerać jego serduszka! Śmietnik przeniesiono kawałek dalej, bo jak się dowiedziałam od pani parkującej w tym miejscu auto, „ci z pobliskich willi wyrzucali tu swoje bezprawnie”. Śmietnika więc tu nie ma. I nie ma też huśtawki, na której niegdyś do nocy wprawiałam się w stan upojenia świstem powietrza, w wahadłowej podróży od ziemi do nieba. W dzieciństwie uwielbiałam się huśtać, co w dorosłym życiu na szczęście w sporty ekstremalnie się nie przeobraziło, żadne bandżi, żadne spadochrony, nawet narty mnie nie kuszą. Jeśli jakaś muzyka dla uszu, to szum morza z płyty (w słuchawkach) albo na żywo, gdy tylko jest okazja. I właśnie będzie.

W R. zrobiłam kilkanaście zdjęć. Których urok tylko dla mnie jest czytelny. No bo jeśli ktoś popatrzy na takie skadrowane zwykłe schody na granicy trawnika i chodnika, z kamiennym „poboczem”, nic nie zobaczy, nic nie poczuje. A ja… Ja poczuję szybki ślizg, dotkliwe zderzenie z betonem i ostry ból po raz kolejny rozkrwawionych kolan. Bo to był taki masochizm dziecięcy: zjeżdżanie na tyłku po murku wprost na pokryte strupami kolana. Potem mama smarowała te samoodradzajace się stygmaty fioletową gencjaną, ja krzyczałam z bólu, ale następnego dnia znów byłam na starcie!.. Ach. Ach.  Sfotografowałam też tablicę z nazwą ulicy i dzielnicy Maroko ( bo tak się egzotycznie nazywa od czasów przedwojennych) oraz stare płyty chodnika, po którym codziennie szłam do przedszkola, a potem do szkoły. Na zdjęciu widać pokrzywione szare płyty, gdzieniegdzie trawą przerośnięte. Co za atrakcja… Dla pamięci atrakcja. Bo ja to mam w oczach. Mam w oczach jak idę o świcie, wpatruję się w bruk i kopię kamień, całą drogę kopię kamień,  który jest moim przewodnikiem i towarzyszem od domu do samego celu. To był chyba jakiś rodzaj przedwstępnej medytacji…  Za wiele lat (mam nadzieję), kiedy moje dzieci będą przeglądać pamiątki po mamie, pomyślą zapewne, że mi się to ujęcie trafiło przypadkiem, że aparat coś pstryknął, że nacisnęłam niechcący.

Są rzeczy cenne tylko dla nas samych, a dla innych pozostaną zawsze szyfrem, albo śmieciem…

Wróciłam z cichych krajów. Byłam w zachodniej części Niemiec, gdzie panuje inna kultura dźwięku. Nikt tam nie rozjeżdża lasów quadami, nie ryczą motory na miejskich ulicach, nie wolno jeździć bez tłumika, z okien mieszkań nie spada na głowę przechodnia kaskada  muzyki disco, nie szczekają psy przywiązane pod sklepem, czy zamknięte na balkonie. Ludzie na co dzień pamiętają, że mają sąsiadów w różnym wieku, o różnych zwyczajach. Wieczorami zapada w całym domu terapeutyczna cisza…  Co na niemieckim osiedlu (uliczce) bywa nieprzyjemnym incydentem, jakiś hałas, rumor chwilowy, głośna wymiana zdań,  u nas jest stałym elementem, a właściwie tłem miejskiego życia. Nie idealizuję. Bywam w Niemczech często, w różnych landach, a w Polsce mieszkałam w bardzo wielu miejscach, w kilku miastach, a przy okazji spotkań autorskich dodatkowo bywam, nocuję tu i tam. Statystyczny Polak jest inny. Jego ego pręży się i potrzebuje więcej przestrzeni. Powiedzenie, że „moja wolność kończy się tam, gdzie zaczyna się twoja”, jest nie do przyjęcia, bo wolność prostego Polaka nie kończy się nigdzie, chyba że w komisariacie policji.  Oczywiście są takie zakątki i u nas, gdzie panuje tak intensywna cisza, że aż się wydaje, że musi mieć osobowość! Słyszałam taką i w ojczyźnie. Zanurzałam się w nią wtedy jak w boskiego ducha, w żywy byt, odprężona totalnie i wzruszona. Ale to gdzieś na Mazurach. Jeśli w mieście,to o trzeciej nad ranem.

Mieszkam w śródmieściu i jestem nieraz wyczerpana hałasem. Którego mogłoby nie być, gdyby ludzie mieli trochę empatii, a przepisy nie byłyby martwe.

Tam, gdzie byłam, w Niemczech, a byłam teraz we wrześniu  w dwóch różnych miastach, nasłuchałam się ciszy do woli. Przypomniałam sobie jaka bywa różnorodna i zmienna.    Na przykład cisza niedzielnego południa i cisza bezksiężycowej nocy, to dwa całkiem odmienne zjawiska. Ale każda jest tak samo czuła  – jeden dźwięk, na przykład piśnięcie ptaka, czy szczeknięcie psa przez sen, zmienia w jednej chwili wzór ciszy. Była w równoległe linie – jest w ostry rzucik; była aksamitna – jest kłująca. Ale ciągle jest ciszą. Jest ciszą.

***

„ Kochaliśmy się zanim się urodziliśmy” – platońsko-szatańska idea dusz rozdzielonych w życiu przed życiem, które spotykając się na ziemi zaczynają płonąć płomieniem pożądania. Dojmującą tęsknotę za brakującą połową muszą natychmiast uśmierzyć w miłosnym zespoleniu. Lecz niestety! Co Bóg rozłączył tego człowiek nie złączy. Nie złączy na dłużej niż –  moment mistyczny. Wspólnota, zrośnięcie, ukojenie, spełnienie i pełnia, Wszystko i Nic, które tak idealnie łączą się i wykluczają – cały ten cud trwa sekundy. Nie, to nie są sekundy, to szczelina ciasna pomiędzy ciałem i duszą, w której się jest Kimś Innym, niż człowiekiem, w którą się wpada bezimiennie. To jest jak prześwit pomiędzy czasem i przestrzenią, którędy można by się prześliznąć Dalej, poza wszelkie kategorie (jakaś nieeinsteinowska nieczasonieprzestrzeń –  w języku niemieckim, który się wyćwiczył w karkołomnych słowotwórczych zrostach, brzmiałoby takie określenie  jak prawomocna kategoria filozoficzna). Moment mistyczny trwa, po czym wraca czas, pilny księgowy, i nastawia swój zegar od nowa. A kochankowie, dopiero co w symbiozie zupełnej, w syjamskim uścisku, otwierają oczy, które widziały ten sam inny świat. I każde szybciutko zabiera własną duszę, jakby to była bielizna intymna, albo rzecz, która się zaraz utleni na zewnątrz.

Podnoszę z podłogi pończochy, majteczki, koszulkę,  a temu, który dopiero co był mną,  posyłam promienny uśmiech z drugiego brzegu, na który wyrzuciło mnie – morze miłości. O, Boże, mówię, popatrz, jaka się późna godzina zrobiła!..

„Co to znaczy ulegać fascynacji? Zafascynowany to ten, kto widzi i nie może oderwać wzroku. Kiedy dochodzi do zaczepienia spojrzeń twarzą w twarz, w zderzanych spojrzeniach pojawia się śmierć i wprawia w osłupienie. Tak się dzieje zarówno w świecie zwierzat, jak i w świecie ludzi.”  ( Pascal Quinard)

O patrzeniu w oczy napisałam też w jednym z “Wierszy z cieniem”. O patrzeniu w oczy kochanka. Jest w tym współpatrzeniu oczywista cudowność, fascynacja. Ale jest też paniczny lęk, bo to lot w nieznane. Dokąd ten lot? Czy, jak chce Quinard, w śmierć?  Podobnie dzieje się podczas przeżywania orgazmu, który Francuzi nazywają “małą śmiercią”. Jakiego świata granice nawiedzamy kochając, patrząc w oczy?..

Obraz niesygnowany

Nad zatoką bryza cofa fale delikatnie bez przemocy.

Ludzie przychodzą i odchodzą, bo zmiana jest ich żywiołem.

.

Twój puls,

wzruszający popłoch serca pod połą welwetowej marynarki.

.

Jestem sprawiedliwie nasycona tym, co było

i tym do czego nie doszło.

Wiodłam życie szczęśliwe i poszczęśliwe.

I sięgałam poza to, co posiadałam, chociaż miałam wszystko.

.

Patrząc ci w oczy

przechodziłam przez twoje spojrzenie na tamtą stronę.

Widziałam przepaść pomiędzy gwiazdami

i to najciemniejsze światło, które jest matką świata.

.

Nad zatoką szerokie deszcze, niskopienne wiatry.

Już nie pamiętam na jakie niepogody skazana bywa dusza.

Skończyła się wojna i pokój. Więc czym jest to, co trwa jeszcze?

.

Przerażająca jest słodycz patrzenia w oczy kochanka.

To jak spadanie do samego początku,

by w ułamku sekundy wiedzieć wszystko i wszystko zapomnieć.

.

Zimno mi. Na brzegu życia bywa chłodno.

Nieobecność zyskuje przewagę nad obecnością (Levinas)

Z czasoprzestrzeni została mi jedynie przestrzeń, pusta.

I tamta chwila.

Chwila z tobą. Obraz niesygnowany. Na odwrocie tylko cień.

.

.

.

Pani M. jest sprytnym demonem. Wciela się w parę ludzką, a potem ją rozdziera na dwoje i porzuca, gdy już sobie użyje do woli.

Zmieniłam się wobec miłości. Zrozumiałam jej sezonową sakralność, święte oszustwo. Jej wysublimowanie i prymitywizm, okrucieństwo i śmieszność. Jest zdolna do wszystkiego, byle się wcielić i pożywić naszym życiem. Korzysta z nas, mami, gra nami. Gdy potem cierpimy ból rozdzielenia, patrzy sobie z boku,  znużona nieco i przesycona, ale już gotowa do następnego razu. Bestia miłości.