Przeprowadzałam się w życiu 17 razy. Z miast, domów, mieszkań. Do miast, domów, mieszkań. Ze dwa razy wyprowadziłam się nawet z siebie, to znaczy straciłam przytomność.A za jakiś tydzień wyprowadzam się – na inne blogowisko! Lubię to miejsce w Internecie, które akurat zajmuję, te “kartki w jedną linię”, jednak po 9 miesiącach próbnych zdecydowałam się na zmiany.  Bo lubię zmiany, bo jestem aktywna, a teraz będę też – interaktywna. To znaczy będę miała więcej możliwości w kontaktowaniu się z czytelnikami. Stąd ta długa przerwa w niniejszym blogu – jestem już myślami, piórem, gdzie indziej. Oczywiście, nowy adres zostawię tutaj (wetknę karteczkę w  drzwi), bo chciałabym wszystkich zabrać ze sobą.

Karteczka zatknięta w drzwi… Jeszcze nie tak dawno, a przecież w innej epoce, w czasach bez mejli, bez telefonów komórkowych, gdy i stacjonarne były rzadkością, często przychodziło się do znajomych bez wcześniejszego umawiania się. Ot, spontanicznie, skręcało się na przykład ze spaceru, licząc na to, że uda się zastać i spotkać. A jeśli drzwi były zamknięte, to się na karteczce z notesu wyrwanej pisało: byliśmy, ale nie zastaliśmy, buziaki!  Dziś “drzwiowa” korespondencja nie istnieje, nie jest już potrzebna.  I choć to było tak niedawno, zapomnieliśmy już o karteczkach zatkniętych w drzwi…

Ten wpis opublikowano dnia piątek, 22 Październik 2010 o godz. 0:03 w kategorii Blog. Możesz śledzić komentarze tego wpisu przy pomocy kanału RSS 2.0. Możesz zostawić komentarz lub wysłać sygnał trackback ze swojego bloga.